تاریخ: 2016-04-26 شناسه خبر: 23154

اکرم خدابنده در گفت و گو با سایت ورزش بانوان؛

دلگیرم که چرا می گویند؟ « اکرم خدابنده به استرس باخت »

اکرم خدابنده

ناراحتم، چرا این روزها یک سری افراد به محض اینکه من را می‌بینند، می گویند: « شنیده‌ایم اگر به استرس و اضطرابی که در مسابقات کسب سهمیه المپیک ریو داشتی، غلبه می‌کردی حتما حریفت را شکست می‌دادی. » اما نمی‌دانند که من...

به گزارش سایت ورزش بانوان؛ چندی پیش خبری در فضای مجازی منتشر شد با این  مضمون که اکرم خدابنده، تکواندوکار کشورمان قصد خداحافظی از ورزش قهرمانی را دارد، به همین دلیل با این امید که خداحافظی اکرم خدابنده کوتاه مدت بوده و برگشت او به دنیای ورزش قهرمانی حتمی باشد، در صدد برآمدیم تا با ورزشکار شجا تماس بگیریم تا کل جریان را از زبان خودش بشنویم. اما دلگیری او از بعضی انتقادها ناراحتمان کرد. متن زیر دردودل اکرم خدابنده با سایت ورزش بانوان است.

اکرم خدابنده چرا خداحافظی؟

روز گذشته ( پنجم اردیبهشت ماه ) ساعت ۱۱ مراسمی در شبکه ورزش برگزار شده بود و من هم دعوت شده بودم. موضوع این جلسه این بود که همیشه ورزشکاران مدال آور را بعد از باخت فراموش می کنیم اما اینبار در صدد جبران هستیم؛ در این مراسم، خیلی ها به محض اینکه من را دیدند گفتند: ” شنیده ایم تو به استرس باخته ای! ”  سوال من این است، چرا یک سری افراد وقتی مدال کسب نمی‌کنیم انتقاد می‌کنند؟

پای من قبل از اعزام به مسابقات انتخابی المپیک ریو، به دلیل بدنسازی نامناسب در طی اردوهای تمرینی دچار آسیب دیدگی شده بود. البته باید تأکید کنم که، تشخیص پزشک اینطور بود. سه عمل جراحی باید روی پای من انجام شود و شش ماه نیز طول درمان دارم. با وجود این شرایط من به این مسابقات رفتم اما ناراحتم چرا یک عده در مصاحبه‌هایشان گفتند که ” اکرم خدابنده به استرس باخت. ”

البته خیلی ها بعد از شنیدن خبر خداحافظی من، ناراحت شدند بسیاری از مردم خصوصا دختران از این موضوع ابراز ناراحتی کردند؛ حتی زمانی که از مسابقات کسب سهمیه به ایران برگشتم در فرودگاه جمعیت زیادی به پیشوازم آمده بودند.

چرا قبل از اعزام به مسابقات از آسیب دیدگی حرفی نزدی؟

کسانی که گفته‌اند اکرم خدابنده به استرس باخته است، آیا تا به حال طعم تنگی نفس را چشیده‌اند؟ که اینطور انتقاد می کنند!

با وجود اینکه آسیب دیدگی داشتم اما حرفی نزدم اما زمانی که در اولین برخورد به من گفتند ” تو به استرس باختی ” ، لب به سخن گشودم و از مصدومیتم گفتم. تا یک هفته قبل از اعزام به مسابقات پایم در گچ بود، اما نمی‌خواستم مسابقات کسب سهمیه را از دست بدهم تمام تلاشم را به کار بستم که هر طور شده به مسابقات بروم و از آسیب دیدگی دَم نزنم. البته در وزن و رنک من، جز خودم هم شخص دیگری برای اعزام نبود.

چه زمانی تصمیم برگشت به ورزش قهرمانی را داری؟

تا به حال حتی فکر کنار گذاشتن تکواندو هم به ذهنم نرسیده بود اما الآن جایی هستم که به خودم می گویم ” اکرم دیگه بسه ”

تا به اینجا خیلی از مسائل را فقط و فقط به خاطر رسیدن به سکوی المپیک تحمل کردم که متاسفانه نشد. بعد از اینهم فعلا قصد برگشت ندارم. هنوز شرایط روحی خوبی ندارم و پای حرفم هستم که ورزش قهرمانی را کنار بگذارم، این درد نه تنها برای مشکلات جسمی است بلکه از لحاظ روحی نیز درد می‌کشم. انتقادها بعد از عدم کسب سهمیه المپیک بسیار ناراحتم کردند و اینکه حسی را به من نسبت دادند که نداشتم. چرا که من تکواندوکاری بودم که اجازه نمی‌دادم هیچ چیزی تمرکزم را برهم بزند. اگر استرس داشتم در عرض دو سال نمی‌توانستم کاپیتان تیم ملی تکواندو بانوان شوم! اما حالا مقابل یک بازیکن سطح پایین که اصلا در سطح من نبود استرس داشته باشم؟!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *