تاریخ: 2016-05-02 شناسه خبر: 23511

صحبت‌های اولین مربی زن در فوتبال مردان آسیا

چان یوئن تینگ

در یک فاصله زمانی بسیار کم، که اصلا انتظارش نداشتم از مربیگری تیم به عنوان سرمربی برگزیده شدم. آن زمان خیلی مضطرب و نگران بودم و خواب و خوراک نداشتم. فقط این مسئله برای من گنگ و پیچیده بود که فوتبالیست ها به مسئله تفاوت جنسیتی چه دیدی دارند؟

به گزارش سایت ورزش بانوان؛ چان یوئن تینگ اولین بانویی است که در بالاترین سطح رقابت های فوتبال مردان به قهرمانی رسیده است. او هم اکنون ۲۷ سال سن دارد. وی سرمربی تیم ایسترن است و تیمش را در رقابتی سنگین، قهرمان هنگ کنگ کرده است. نام چان برای همیشه در حافظه فوتبال جهان به عنوان اولین مربی زن که باعث شد تیم فوتبال مردان قهرمان  بالاترین سطح کشورش شود.

چان یوئن تینگ در گفت و گو با FIFA.COM گفته است: به خودم و اعضای تیم افتخار می کنم. آنها اخلاق حرفه ای ورزشی را به خوبی فراگرفته اند. زمانی که کمک مربی بودم و در کنار یونگ چینگ کونگ، سرمربی سابق تیم فعالیت می کردم، به هیچ وجه انتظار نداشتم به عنوان سرمربی انتخاب شوم. این انتخاب از میانه فصل در سال گذشته صورت گرفت و باشگاه و تیم همگی حمایتم کردند.

چان ادامه داد: در یک فاصله زمانی بسیار کم، که اصلا انتظارش نداشتم از مربیگری تیم به عنوان سرمربی برگزیده شدم. آن زمان خیلی مضطرب و نگران بودم و خواب و خوراک نداشتم. به عنوان یک مربی زن برای فوتبال مردان فقط این مسئله برای من گنگ و پیچیده بود که فوتبالیست ها به مسئله تفاوت جنسیتی چه دیدی دارند؟

سرمربی تیم فوتبال مردان ایسترن افزود: از همان ابتدا تمام تلاشم را به کار بستم تا یک رابطه سالم در تیم برقرار شود و خوشبختانه همینطور هم شد. اگر امروز کارم را درست انجام داده ام نتیجه اعتمادی است که اعضای تیم به من دارند.

چان یوئن تینگ گفت: وقتی اولین مسابقه را در لیگ برتر پیروز میدان شدیم تمام تماشاگران حاضر در ورزشگاه تحسینم کردند؛ همین مسئله اعتماد به نفسم را برای مسابقات بعدی بالا برد. این پیروزی یک جشن به یاد ماندنی و شروع خوب بود؛ اکنون امیدوار هستم تا در مسابقات سال آینده بتوانیم قهرمان لیگ باشگاه های آسیا شویم.

یک پاسخ به “صحبت‌های اولین مربی زن در فوتبال مردان آسیا”

  1. محمد گفت:

    تو دنیا سرمربی یه تیم ورزشی که همشون مرد هستن رو به یه خانم میسپرن ولی ما هنوز اندر خم ورود یا عدم ورود نسوان به ورزشگاهیم. حتی بازیهای والیبال و بسکتبال رو که میشد قبلا خانوادگی دید الان نمیشه. یعنی اینقد تفاوت فرهنگی ما داریم؟؟؟؟

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *