تاریخ: 2016-06-14 شناسه خبر: 27632

از توهین مردان تا انتخاب به عنوان بانوی ورزش سال افغانستان

زینب حسینی

زینب حسینی بانوی 26 ساله افغان است؛ او برای رسیدن به یک جامعه آرمانی که در آن حق زنان پایمال نمی‌شود مشکلات و سختی‌های زیادی را به جان خرید تا برای تمام زنان سرزمینش الگویی باشد که حقوق خود را بشناسند.

به گزارش سایت ورزش بانوان؛ ورزش زنان در افغانستان همواره با محدودیت روبه‌رو بوده است. عرصه‌های ورزشی برای بانوان این کشور همواره تنگ و سرشار از جنجال و حاشیه بوده است با این وجود هر سال دختران بیشتری در این کشور به ورزش روی می‌آورند و صدالبته حضورشان سروصدای زیادی هم به پا می‌کند.

زینب حسینی در ایران به دنیا آمده و بعد از ۱۴ سالگی به کشورش بازگشته است. او یک بعد از اینکه از ایران به افغانستان رفت یک باشگاه ورزشی تکواندو برای دختران راه‌اندازی کرد اما در مدت زمان کوتاهی پلیس این باشگاه را بست و گفت دختران نباید ورزش‌های رزمی انجام دهند. زینب حسینی دختر ۲۶ ساله افغان با قدم گذاشتن در مسیر ورزش و رفع تبعیض جنسیتی گام‌های دشواری در این راه برداشت. او نخستین زن افغان است که ماراتن ۴۲ کیلومتری بامیان افغانستان را طی کرد. زینب همچنین به عنوان بانوی ورزش سال ۲۰۱۶ در افغانستان انتخاب شد.

فراز و نشیب‌های زینب حسینی در این مسیر دشوار از زبان خودش:

من تنها نان آور خانه هستم و به عنوان مدیر برنامه‌ها در موسسه ای به نام اسکیتستان که برای کودکان بی‌سرپرست و بی‌بضاعت است کار می‌کنم. ورزش زندگی من را دگرگون ساخته است. امیدوارم دیگر زنان هم به ورزش روی ‌بیاورند و از حقوق خود آگاه شوند.

می‌خواستم کاری متفاوت انجام دهم تا به جهانیان ثابت کنم زنان افغان قوی هستند. اما جز خودم، قصد مبارزه با کسی را نداشتم. اولین تجربه دویدنم و حضور در مسابقات فوق ماراتن در دشت گوبی چین بود، در شرایطی که پنج روز و فاصله ۲۵۰ کیلومتری را در برف، باران، طوفان شن و گرمای بالای ۵۰ درجه در نقاط مختلف این دشت تجربه کردم.

در مسابقات ماراتن چین مردانی بودند که از شدت گرمازدگی و سرمازدگی از پا می‌افتادند اما من تنها به پرچم کشورم که در کیفم بود می‌اندیشیدم. این مسابقات بهترین تجربه و شروع خوب برای من بود. اما دوستانم مرا باور نداشتند و می‌گفتند: « تو بتوانی ماراتن را شروع کنی هنر کرده‌ای فوق ماراتن برای تو زیاد است. » خوشبختانه مربی‌ام من را باور داشت.

من در خیابان‌های افغانستان هم دویده‌ام اما تمام آنها خاطرات تلخی را به یادم می‌آورد. سنگ پرتاب کردن کودکان، مردهایی که مرا فاحشه می‌خواندند و می‌گفتند دویدن من اسلام را زیر سوال می‌برد، دشنام، ناسزا و تهدید به آدم‌ربایی از طرف مردان جامعه همچنان هم یادآوری‌اش برای من آزاردهنده و دردآور است. اما تا روزی که بتوانم با گروهی از دختران سرزمینم در خیابان‌های افغانستان آزادانه بدون آزار، اذیت و فحش بدوم تسلیم نمی‌شوم.

بعد از قتل فرخنده نگرانی مادرم از دچار شدن من به سرنوشت او مانع از ادامه تمریناتم بیرون از منزل شد و من در باغچه خانه‌مان برای ماراتن بامیان تمرین می‌کردم. قبل از بامیان به همراه سه زن دیگر در یک ماراتن غیررسمی شرکت کردیم و مردان حاضر در آنجا به طرفمان سنگ پرتاب می‌کردند و ناسزا می‌گفتند.

ماراتن بامیان

زینب در اولین مسابقه ماراتون افغانستان در ماه اکتبر سال جاری که در بامیان برگزار شد، شرکت و مسافت ۴۲ کیلومتر را طی کرد و خود را به خط پایانی رساند. در این ماراتن بیش از ۱۳ ورزشکار خارجی نیز از آمریکا، بریتانیا، سریلانکا، بلژیک، فرانسه و چند کشور دیگر شرکت کرده بودند. این مسابقه در دو بخش جداگانه بین بیش از ۶۵ ورزشکار داخلی و خارجی برگزار شده بود و ۴۵ دختر ورزشکار از بامیان در یک تیم جداگانه‌ فاصله ۱۰ کیلومتر را دویدند. از میان شرکت کننده‌ها، زینب حسینی تنها زن افغان بود که موفق شد فاصله ۴۲ کیلومتر را طی کند و خود را به خط پایانی برساند. دو زن یکی از کانادا و دیگری از بلژیک از موسسه “فری تو رن” او را در این مسابقه کمک و یاری رساندند.

زینب حسینی

زینب حسینی ورزشکار سال افغان

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *